سرمایه گذاران در دام اقتصاد بی ثبات نمی افتند

به گزارش اخبار اقتصادی؛ شرایط اقتصادی ایران در سال های اخیر به حدی پیش رفته است که قوانین و مقررات غیرقابل پیش بینی تا حدی اجتناب ناپذیر بوده است. مواجهه با بحران‌های مختلف طبیعی، اجتماعی و امنیتی (مانند شیوع کرونا، تحریم‌ها، حوادث طبیعی و غیره) همراه با شرایط ناپایدار متغیرهای کلان اقتصادی (نرخ تورم بالا و جهش‌های متعدد نرخ ارز) عملاً موجب قانون‌گذاری سیاسی شده است. و مقررات متوالی برای کاهش اثرات موارد فوق الذکر وضع شد. همچنین وجود نهادهای متعدد متولی تدوین مقررات نیز از دیگر عوامل پیش بینی ناپذیری قوانین و مقررات بوده است.

با این شرایط، ماده 24 قانون بهبود مستمر محیط کسب و کار با هدف ایجاد ثبات و امنیت اقتصادی فعالان اقتصادی و پرهیز از تصویب و اعمال ضوابط و مقررات ایجاد و لزوم اطلاع کارآفرینان از هرگونه تغییر. در سیاست ها و رویه های اقتصادی به موقع تصویب و ابلاغ شده است. مرکز پژوهش های اتاق بازرگانی ایران در گزارشی به بررسی این موضوع پرداخته است که اجرای قوانین و مقررات چقدر در فضای کسب و کار موثر بوده است و از سوی دیگر چه مشکلاتی بر سر راه قانون گذاری و مقررات وجود دارد. . متغیرهای مختلف کلان اقتصادی در کنار بحران های مختلف طبیعی، اجتماعی و امنیتی، سیاست گذاران را به اتخاذ قوانین و مقررات متوالی برای ریشه کنی مشکلات موجود سوق داده است.

با این حال، وجود نهادهای متعدد متولی مقررات نیز یکی دیگر از عوامل ایجاد بحران بوده است. به همین ترتیب، کاهش اثرات مشکلات موجود در قوانین بر محیط کسب و کار، قابل پیش بینی بودن قوانین و مقررات و اقدامات پیشگیرانه برای کاهش اثرات بحران ها. این موضوع می تواند نیاز به قوانین و مقررات را در دوران بحران تا حد زیادی کاهش دهد. تا زمانی که این مشکلات ریشه ای برطرف شود، ماده 24 قانون بهبود محیط کسب و کار می تواند به کاهش آثار ناپایداری های ناشی از وضع قوانین و مقررات کمک جدی کند، اما با پیروی از این سیاست ها و عناوین این ماده قانونی، اصلی ترین نکته قانونی است. نیاز به تغییر شرایط موجود است.

موانع بهبود فضای کسب و کار

دخالت بی رویه دولت در امور اقتصادی، قیمت نامتناسب کالاها و خدمات تولیدی فعالان خصوصی و تعاونی، افزایش بی رویه قیمت کالاها و خدمات دولتی و بی ثباتی و غیرقابل پیش بینی عمومی قوانین و مقررات حاکم بر اقتصاد. فعالیت ها از موانع اصلی بهبود فضای کسب و کار هستند. گزارش تغییرات در قوانین، مقررات، سیاست ها و تعرفه ها و همچنین ایجاد اعتماد برای فعالان اقتصادی به دلیل ثبات قوانین، سیاست ها و تعرفه ها، فضای مناسب تری را برای فعالان اقتصادی ایجاد می کند. قانون بهبود فضای کسب و کار و به ویژه ماده (24) آن با هدف ایجاد ثبات و امنیت اقتصادی فعالان اقتصادی و جلوگیری از تصویب و اجرای ضوابط و مقررات ایجاد زمان و لزوم گزارش به شرکت ها بازیگران هر گونه تغییر در سیاست ها و رویه های اقتصادی در آن زمان. به نحو مقتضی تصویب و ابلاغ شد. در متن ماده (24) تاکید شده است که دولت و دستگاه‌های اجرایی موظفند هرگونه تغییر در سیاست‌ها و رویه‌های اقتصادی را در موعد مقرر قبل از اجرایی شدن به منظور شفاف‌سازی و ایجاد اقتصادی از طریق رسانه‌ها به اطلاع عموم برسانند. و ثبات و امنیت سرمایه گذاری.

عوامل موثر بر امنیت اقتصادی و سرمایه گذاری

امنیت سرمایه گذاری یکی از مسیرهای مهم برای بخش تولید محسوب می شود. به گفته فعالان اقتصادی، امنیت اقتصادی را می‌توان نوعی خدمات یا کالای عمومی دانست که توسط فعالیت‌های بخش خصوصی در بازار تولید نمی‌شود. این شکست بازار زمینه را برای فعالیت بخش عمومی برای تولید مثبت کالاهای عمومی فراهم می کند. این در حالی است که دولت ها همیشه نمی توانند وظایف خود را در زمینه برقراری امنیت انجام دهند. گاه به دلیل ناکارآمدی قوانین حاکم بر نظام کشور و اختیارات نامحدود آن، خود دولت ها رفتارهایی را اتخاذ می کنند که نه تنها کمکی به برقراری امنیت نمی کند، بلکه آن را مختل می کند. مرکز پژوهش‌های مجلس امنیت اقتصادی را نوعی خدمات یا کالای عمومی می‌داند که توسط نهادهای مالی، قضایی، انتظامی، اداری و نظارتی دولت تولید می‌شود و در صورت نبود یا کاهش آن، شهروندان اعم از تولیدکننده و مصرف‌کننده با هر نوع زندگی مواجه می‌شوند. موقعیت های مالی و روانی

یکی از مولفه های مهم امنیت اقتصادی، امنیت سرمایه گذاری است. امنیت سرمایه‌گذاری به وضعیتی اطلاق می‌شود که در آن سرمایه‌گذار مطمئن است که سرمایه و سود اصلی او از عوامل خارجی خارج از کنترل او در امان است و ارزش آنها کاهش نمی‌یابد. عواملی که خارج از کنترل سرمایه گذار است و بر سودآوری و ارزش سرمایه وی تأثیر می گذارد عبارتند از: «سطح عمومی قیمت ها، عملکرد دولت، نظام پولی، ارزها، امور مالی، تجارت خارجی، مناطق صریح، قوانین کار، تأمین اجتماعی. ، و…».

یک کشور یا جامعه دارای امنیت سرمایه گذاری است که در آن «مولفه های کلان اقتصادی و قوانین و مقررات آن پایدار است؛ ثانیاً تغییرات احتمالی در مولفه های کلان اقتصادی و نیز قوانین، مقررات و رویه های اجرایی شفاف و قابل پیش بینی است».

از سوی دیگر، جامعه امنیت سرمایه گذاری وجود دارد که در آن «اطلاعات مورد نیاز فعالان اقتصادی آن شفاف و در دسترس همگان است» و «حقوق مالکیت به طور گسترده توسط مقررات و نهادهای قضایی و پلیسی تضمین شده است، به طوری که نقض حقوق دیگران حقوق مادی و معنوی یا تضییع آن سودآور نباشد» و «فساد مالی در روابط بین بخش دولتی و خصوصی وجود نداشته باشد» و ششم، از سوی دیگر «فرهنگ عمل به عهد، صداقت و امانتداری حاکم باشد». .

بر اساس گزارش پایش ملی فضای کسب و کار ایران که به صورت فصلی و بر اساس ماده (4) قانون بهبود مستمر محیط کسب و کار توسط اتاق ایران انجام می شود، در دوره های اخیر همواره وجود داشته است. “غیرقابل پیش بینی بودن و تغییرات قیمت مواد اولیه و محصولات” و “بی ثباتی سیاست ها، قوانین و مقررات و رویه های اجرایی حاکم بر مشاغل مهم ترین مانع کسب و کار در سراسر کشور بوده است.”

همچنین در گزارش‌های نظارت بر امنیت سرمایه‌گذاری منتشر شده توسط مرکز پژوهش‌های مجلس، عواملی مانند بی‌ثباتی قیمت مواد اولیه و بی‌ثباتی یا غیرقابل پیش‌بینی بودن تصمیم‌گیری‌های مسئولان استانی یا محلی، غیرقابل پیش‌بینی بودن قوانین و مقررات به‌عنوان مهم‌ترین عواملی است که می‌تواند به آن توجه کند. تاثیرگذاری بر امنیت سرمایه گذاری ها از دیدگاه فعالان اقتصادی ذکر شده است.

دخالت های بی رویه دولت در اقتصاد

برخی از کارشناسان دلایل بیش از حد مقررات را شامل مواردی از قبیل توسعه نظام اداری و نهادهای حاکمیتی، قانونگذاری به عنوان راه حل در دسترس و فوری برای حل مشکلات، بیش فعالی مجلس در نقش قانونگذار، غلبه قانونگذاری از طریق طرح می دانند. در قانون گذاری از طریق لوایح، شرایط بحرانی و ویژه و انبوه مراجع نظارتی ایالتی.

عدم تعادل های کلان اقتصادی

به گفته اقتصاددانان، تورم های دو رقمی 50 سال اخیر در ایران ناشی از عدم تعادل های کلان اقتصادی مانند عدم تعادل بودجه، عدم تعادل سیستم بانکی و … است. این در حالی است که سیاستگذار علیرغم آگاهی از این موضوع، در عمل برای حل مشکل تورم به قیمت گذاری دستوری روی آورده است. حل مشکل تورم از کانال کاهش عدم تعادل کلان اقتصادی به دلیل وجود ذینفعان متعدد، هزینه سیاسی قابل توجهی برای مدیران خواهد داشت، در حالی که قیمت های دستوری مشکل تورم ساختاری را به واسطه و بازار ناکارآمد کاهش می دهد و دولت را به یک بازار تبدیل می کند. حامی. حقوق مصرف کننده در کنار اقدامات پوپولیستی به عنوان ناجی در برابر افزایش افسارگسیخته قیمت ها ظاهر می شود.

تا زمانی که نرخ تورم بالا و دو رقمی در اقتصاد ایران تداوم داشته باشد، قیمت‌های دستوری همچنان در دستور کار سیاست‌گذاران خواهد بود و راه‌حل نهایی برای حل این معضل جدی اقتصاد ایران، اتخاذ تدابیر جدی برای رفع ناهنجاری‌ها در اقتصاد ایران است. بودجه، صندوق های بانکی و بازنشستگی و… می تواند بی ثباتی های اقتصاد کلات را تا حد زیادی کاهش دهد.

از سوی دیگر، رشد پایه پولی نیز با تأثیرگذاری بر رشد نقدینگی با توقفی کوتاه، منجر به تورم و افزایش قیمت در اقتصاد می شود. در واقع، سیاستی که با هدف تثبیت قیمت یک کالای خاص دنبال می شود، منجر به بی ثباتی بیشتر اقتصاد کلان و نیاز به دخالت بیشتر دولت شده است. علاوه بر این، قیمت‌های اجباری با کاهش انگیزه سرمایه‌گذاری بر تولید بالقوه تأثیر می‌گذارد و بر رشد اقتصادی بلندمدت کشور تأثیر می‌گذارد.

در اقتصاد ایران، هر زمان که اقتصاد با شوک‌های داخلی و خارجی (تغییر نرخ ارز، افزایش فشار تحریم‌ها و …) مواجه شده است، اغلب برنامه‌های تثبیت قیمت‌ها اجرا شده و در اغلب موارد، سیاست‌های مذکور موفقیت‌آمیز نبوده است. زیرا با وجود اصرار بر تثبیت قیمت ها، تورم همچنان رو به افزایش بوده است. به نظر می رسد با افزودن چنین قوانینی به تنهایی نمی توان بازار را تنظیم کرد و قیمت ها را کنترل کرد، اما حتی ممکن است اتخاذ چنین سیاست هایی منجر به عدم عرضه کالا، احتکار و … و در نتیجه تداوم قیمت ها شود. . هاپ با وجود اجرای برنامه های تثبیت قیمت ها در سال های 1375، 1379، 1383 و 1397، همچنان تورم دو رقمی بر اقتصاد کشور حاکم بود. با این توصیف، طرح تثبیت قیمت نتوانسته اثری ماندگار و بلندمدت بر کنترل تورم بگذارد. پیامدهای عدم اجرای این سیاست ها را می توان در نبود کالا در سطح عرضه با قیمت مصوب، افزایش احتکار، تعطیلی بسیاری از شرکت ها به دلیل عدم دسترسی به مواد اولیه و موارد مشابهی که به وفور در کشور رخ داده است، جستجو کرد. سالهای اخیر.

منبع اکو ایران

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا