پهپاد نمی تواند چهره ای از راه دور را تشخیص دهد ، اما با توسعه فناوری هوش مصنوعی ، چهره افراد با دقت بسیار زیاد انتظار می رود.
به گفته اکورا ، دوربین های پهپاد نمی توانند صورت را به عنوان دوربین های مدار بسته تشخیص دهند. اقتصاددان از توسعه فناوری هوش مصنوعی برای بهبود توانایی هواپیماهای بدون سرنشین خبر داده است.
به گفته اکونومیست ، این هواپیماهای بدون سرنشین باید از سه الگوریتم استفاده کنند ، ابتدا الگوی پیاده روی ، بازسازی دوم بدن سه بعدی و در نهایت بازسازی چهره اصلاح شده اختلالات هوا. به طور کلی انتظار می رود پهپاد چهره افراد را شناسایی کند.
آیا بیشتر آزار و اذیت هواپیماهای بدون سرنشین است؟
پهپاد یکی از فن آوری های پیشرفته انسانی است که کارهای بسیاری را انجام می دهد ، اما وظیفه ای وجود دارد که هنوز موفقیت آمیز نبوده است: شناسایی چهره!
دوربین مدار بسته معمولاً برای بیومتری استفاده می شود. پهپادها عمدتاً از سوژه های خود دور هستند ، بنابراین دوربین آنها نمی تواند چهره ها را به درستی تشخیص دهد.
حتی اگر پهپاد نزدیک باشد ، شرایط جوی و بسیاری از مشکلات دیگر مانع از تشخیص صحیح پهپادها می شود. به عنوان مثال ، اگر کسی کلاه بپوشد ، پهپاد نمی تواند صورت خود را تشخیص دهد. اما قرار است اوضاع تغییر کند.
هوش مصنوعی در خدمت جاسوسی
بسیاری از دانشمندان در سراسر جهان در تلاشند تا توانایی ها و توانایی های هواپیماهای بدون سرنشین را گسترش دهند. در دانشگاه ایالتی میشیگان تلاش شده است تا فناوری های جدیدی ایجاد شود که در خدمت هواپیماهای بدون سرنشین باشد. پروژه در حال انجام در دانشگاه با نام Farsight می تواند باعث شود نظارت هوایی از رده ها دقیق تر و البته آزار دهنده تر باشد. در حقیقت ، پهپاد می تواند به ابزاری مؤثر برای جاسوسی تبدیل شود.
نسل جدید فناوری تشخیص چهره
پیاده روی ، بدن و چهره از اصلی ترین مواردی است که باید از طریق هوش مصنوعی مورد مطالعه قرار گیرد تا پهپاد بتواند در نهایت چهره موضوع خود را مشخص کند.
این پروژه در حال حاضر در مرحله آزمون است ، اما می تواند در آینده نه چندان دور به مرحله عملیاتی برسد. نتایج اولیه پروژه انتشار همچنین نشان می دهد که این پروژه می تواند به نتایج قابل قبولی برسد. با این حال ، این فناوری هنوز برای استفاده میدانی آماده نیست.
محدودیت های تشخیص صورت
فناوری تشخیص چهره هنوز با مشکلات و چالش ها همراه است. به عنوان مثال ، اگر شخصی چیزی را حمل کند یا مجروح شود ، راه پیاده روی وی تغییر خواهد کرد. در نتیجه ، الگوریتم تشخیصی از پیاده روی شروع می شود و می تواند خطایی ایجاد کند و به هدف خود نرسد.
علاوه بر این ، اگر زاویه دوربین مناسب نباشد یا حتی گرمای هوا باشد ، می تواند بر عملکرد فناوری تأثیر منفی بگذارد و از تشخیص مناسب جلوگیری کند. با وجود همه این محدودیت ها و نواقص ، هنوز هم انتظار می رود که این سیستم در آینده در آسمان مورد استفاده قرار گیرد. جالب اینجاست که از این فناوری نه تنها برای بهبود عملکرد هواپیماهای بدون سرنشین بلکه برای بهبود عملکرد دوربین در ارتفاعات استفاده می شود. به عنوان مثال ، دوربین های نظارتی در ساختمانها ، با این فناوری ، می توانند عملکرد بهتری را ثبت کنند.
برخی دیگر از نگرانی ها استفاده از جمعیت غیرنظامی و سوء استفاده از آن و همچنین در معرض خطر حریم خصوصی است. ویدیوی فوق جزئیات فناوری بیشتری را ارائه می دهد و به هواپیماهای بدون سرنشین کمک می کند.
منبع: اکو ایران
